Home De Avalon Pagina's Grotten in Belgie The Avalon Pages Caving in Belgium

Custom Search
 


Ecological Chemistry:


Caving & Climbing gear:

Outdoor and Innovation

Gemeente Edegem:

 
SDWorx:


Omhoog/Up
Corrosie van moesketons

Hotnews Welkom bij Avalon! Wat doen wij? Jaaroverzichten Jaar tot Jaar Straffe verhalen Europese grotten Onze ontdekkingen Grotbescherming Techniek Software Memoires holenmens Explo's Anialarra Fotogalerijen Artikels & Docs De Avalon Flash Video Zone

DE "GROTTE DES EMOTIONS"
Parel aan onze kroon ... maar nagel aan onze doodskist.  


 

DE ONTDEKKING

Zo ontdekt men dus een grot... Patrick aan het werk aan de toekomstige Emotions, okt. 1995In de zomer van 1995 begon een stel gekke Avalonners te werken in een klein verdwijnpunt van een zijriviertje van de Ourthe.   Na 14 weekends hard en soms uitzichtloos werk was een artificiële put gemaakt van meer dan 5 m diep. Beneden tussen het onstabiele puin was een duidelijke tocht voelbaar.  Niet veel later was de ontdekking van de Grotte des Emotions een feit!

Gauw werd duidelijk dat het niet "zomaar een grot" betrof. Het grootste deel van de grot ontwikkelde zich immers onder het rivierniveau en was daardoor uitzonderlijk modderig, en tevens ook uitzonderlijk cruegevaarlijk. Grote delen van de grot komen bij nat weer tot bijna 20 meter hoog onder water te staan!

Tussen haakjes, die modder is extreem agressief voor alle metalen spullen (karabiners bv. ). Enkele voorbeelden en foto's vind je hier.

De hoger gelegen, droge niveau's van de grot waren daarentegen dan weer van een oogverblindende schoonheid.  In combinatie met de onvoorstelbare moddertoestanden die de progressie in de grot met zich meebracht, was het exploreren van deze mooie zones, zonder ze te vervuilen, een bijna onmogelijke opgave.   Toch brachten we dit karwei tot een goed eind, mits een ijzeren discipline die we onszelf oplegden.  Ontelbare malen werd het modderige speleopak en laarzen uitgetrokken en gingen wij letterlijk en figuurlijk op (propere) kousevoeten verder.

In volle première. Foto genomen op het moment van de ontdekking, dec. 1995In de modderige benedenverdieping konden wij, enkel bij zeer droog weer, doordringen in een grote onderaardse rivier, die één van de grotere onderaardse rivieren kan genoemd worden, met een debiet bij grote droogte van 80 liter per seconde!  Jammer genoeg versperde een sifon reeds na 50 m de weg! 

De stelselmatige exploratie, gedurende de periode 1995 tot 1997, van de Grotte des Emotions, was een fantastisch avontuur dat niemand die erbij betrokken was, ooit zal vergeten.  

Minstens 50 dagen werk werden besteed aan de exploratie, topografie en bescherming van de grot.

 De grot  totaliseert nu 2000 m ontwikkeling voor een diepte van 45 m. 

 

DE DUIK VAN DE SIFON & HET ZWIJNENGAT

September 1997, Luc Funcken  duikt in barbaarse omstandigheden de sifonIn september 1997 dook Luc Funcken in de modderige sifon, en tot ieders verbazing was hij 10 minuten later terug met de melding "ça continue".  Luc herhaalde de duik een paar weken later met een tweede duiker. Samen exploreerden ze een ruim vervolg waarin ze een klim deden van een meter of 15 hoog. Stroomafwaarts stopten ze voor een nieuwe klim (blokkenplatform).  De sifon bleek erg kort, slechts 5 meter maar.   Echter hij was nauw en er was veel stroming. Niets om vrij te duiken dus.

We besloten om gewoon naast de sifon te beginnen graven in de kleiwand.  Deze werkplaats werd al gauw het "Zwijnengat" gedoopt vanwege de extreem modderige toestand (men staat er tot aan de dijen in het water!).   Na aldus twee meter te hebben gegraven, stuitten we op de massieve rots.  Boormachine en krachtig spul namen de plaats in van schop en pioche.

 Echter de werken aan het Zwijnengat verliepen bijzonder moeilijk. De tocht naar die plek was zeer zwaar, geploeter met heel zware kitzakken, loodaccus en boormachines, doorheen ultramodderige galerijen met een zeer hoog CO2 gehalte, dat het ademen zeer bemoeilijkte.  Dit met de voortdurende vrees geblokkeerd te geraken door het water: aan het begin van de "Galerie  Horrible" dient men een voute-mouillante te passeren, die zich bij de minste regenval kan afsluiten. Het feit dat de hele zone erachter tot wel 10 meter hoog onder water kwam te staan, maakte de zaak er niet geruststellender op.Het traject naar de sifon loopt doorheen ultramodderige galerijen die bij de minste regen onder water lopen.

Maar zelfs al kozen wij voor onze tochten uitsluitend droge zomerdagen met stabiel weer, dan nog bleek in één op de twee gevallen dat het Zwijnengat onder water stond omdat de sifon wat hoger stond dan normaal, en we dus onze hele tocht voor niks hadden gemaakt.

Desondanks bleven in de periode 1997-2001 de pogingen verder gaan. Maar niemand die er nog echt in geloofde.  Het was ook zo hoog gegrepen: we moesten een tunnel maken doorheen minstens 3 meter massieve rots. En we waren helemaal niet zeker van de richting van de sifon!

 

15 November 2003: DE SIFON VOORBIJ!

In de herfst van 2003 kreeg ik het plots in mijn hoofd om weer naar het Zwijnengat te gaan.  We zaten nog in de nasleep van de grootste hittegolf en droogteperiode sinds meer dan 25 jaar.  Het was rustig en stabiel herfstweer.  Op twee weken tijd trok ik verschillende keren naar daar achter, samen met Peter. We hadden nu de beschikking over zeer efficiënt "desobstructiespul".   We vorderden zeer langzaam, maar zeker.  Maar het was overduidelijk nog een kwestie van maanden. 

Een dolgelukkige Paul De Bie, voorbij de eindsifon: november 2003 De derde keer kon Peter niet mee, doch mijn gelegenheidscompagnons Marcel, Tjerk en Martijn van Speleo Nederland wilden mij graag vergezellen. En het ongelooflijke gebeurde: bij het ruimen van het puin merkten we een kleistop op. Een goed gemikte "steek" met een plantenschopje en ik zag een zwart gat, zo groot als mijn vuist. Ik riep erin... een echo was hoorbaar. Slechts luttele ogenblikken later was de opening groot genoeg. De sifon was gepasseerd.  Euforisch exploreerden we zowat 75 meter aan grote hoge galerijen (reeds gedeeltelijk gezien door de duikers in 1997) waarin de rivier stroomde.  Echter, het lijkt alsof we vrij snel weer op een sifon zullen botsen.   Mogelijk begint het hele verhaal dan weer opnieuw. Maar één ding is zeker: we zitten vlakbij een grote, geologische breuk die als een zaagsnede door de kalksteenlagen, wel twee kilometer ver loopt, pal in de richting van de resurgentie.  Van zodra we in die breuk geraken, is alles mogelijk!

 

BESCHERMING VAN DE GROT

Klassement:
Gezien de grote mineralogische rijkdom van deze grot, werd een dossier ingediend om ze te klasseren als zijnde "Grot van Wetenschappelijk Belang" (Ministerieel besluit van 7/3/2000). Dit is intussen een feit; evenals een klassering in het kader van het RAMSAR-project, een wereldwijde conventie ter bescherming van wetlands (Belgisch Staatsblad, 23/10/2003).  Een beetje vergezocht, de Grotte des Emotions heeft eenzelfde statuut als pakweg het Tjaadmeer, de Everglades of het Zwin. Maar wees gerust, van ons kwam het idee niet! Tenslotte heeft de grot een Natura 2000 statuut.

In de grot zijn alle geconcretioneerde zones voorzien van een discrete balisage. Hierin zijn vele, vele dagen werk gekropen. Echter, de mooiste zalen van de grot kunnen enkel worden bezocht mits in achtname van draconische maatregelen. Een bezoek aan deze plaatsen vereist een grondige voorbereiding, een tweede set kledij, verlichting enz, zijn onmisbaar: van zodra men 20 meter in de grot heeft afgelegd hangt men immers al vol modder.

De ingang van de grot is afgesloten met drie opeenvolgende deuren...

Bezoek van de grot:
Het grootste plezier voor een speleoloog is een nieuwe grot (of een stuk ervan) ontdekken. Het tweede grootste plezier is het kunnen tonen van de ontdekking aan andere speleologen.  SC Avalon heeft er altijd een punt van gemaakt om haar ontdekkingen te kunnen tonen aan anderen. Systeem van Bretaye, Weron-Dellieux, Contrastes, Bois de Waerimont... kunnen allen bezocht worden en/of wij leiden jullie daar met genoegen rond.

In het geval van de Emotions echter, stonden wij voor een zware keuze.  De grot was enerzijds zo fragiel, anderzijds zo barbaars modderig.  Het is ongetwijfeld de modderigste Belgische grot. En zou het uberhaupt zin hebben, een groep van meer dan 2 personen is in de geconcretioneerde zones toch niet mogelijk. Er is veel over gepraat binnen de club en wij hebben er anderen mensen in rondgeleid om hun oordeel te kennen (o.m. de voorzitter van de Commissie Karstbescherming).   Alles objectief beschouwd luidt het oordeel: het is onmogelijk deze grot, of beter gezegd de geconcretioneerde zones ervan, te bezoeken zonder dat dit een groot risico inhoudt voor haar schoonheid.    Daarenboven gelden sowieso restricties vanwege de intussen 3 officiële klasseringsstatuten die deze grot heeft. 

Vandaar dat we tot onze grote spijt moeten zeggen: de grot kan niet bezocht worden.  Wij hopen dat u samen met ons inziet dat het welzijn van de grot in deze kwestie het belangrijkste is.

Wij verwijzen je graag naar onze fotogalerij van de "Grotte des Emotions".

Hier nog een link naar een artikel dat in Spelerpes verscheen in 2008.

TIP: onze website heeft een zeer ruime sectie over grotbescherming

 

Hieronder een 3-D topo van de Grotte des Emotions (gemaakt met Compass CaveX)

3 D Topo van de Emotions (in Cave X van Larry Fish)
  

 
Contacteer/contact us:  SC Avalon vzw
Privacy beleid: Wij maken gebruik van externe advertentiebedrijven om advertenties weer te geven wanneer u onze website bezoekt. Deze bedrijven gebruiken mogelijk informatie (niet uw naam, adres, e-mailadres of telefoonnummer) over uw bezoek aan deze of aan andere websites om advertenties weer te geven over goederen en services waarin u wellicht geïnteresseerd bent. Als u hierover meer informatie wenst of als u wilt voorkomen dat deze bedrijven deze informatie gebruiken, klikt u op deze link: http://www.google.nl/privacy_ads.html