Home De Avalon Pagina's Grotten in Belgie The Avalon Pages Caving in Belgium

Custom Search
 


Ecological Chemistry:


Caving & Climbing gear:

Outdoor and Innovation

Gemeente Edegem:

 
SDWorx:


Omhoog/Up

Hotnews Welkom bij Avalon! Wat doen wij? Jaaroverzichten Jaar tot Jaar Straffe verhalen Europese grotten Onze ontdekkingen Grotbescherming Techniek Software Memoires holenmens Explo's Anialarra Fotogalerijen Artikels & Docs De Avalon Flash Video Zone

DE ANIALARRA 2000 EXPEDITIE
De resultaten


Back Omhoog/Up Next

Opstellen van het hoogtekampAan de Anialarra Interclub 2000 namen  personen van 5 verschillende clubs deel: SC Avalon (15), Speleo Nederland (9), Styx (1), Technico (1) en FFS/GS Rennes (1).  Vier weken lang , van 30/7 tot 27/8 maakten we het gebied onveilig.

 Het hoofddoel, tweeledig, bestond uit enerzijds een serieuze poging om de instorting (op -650) waarop het Systeem van Anialarra eindigt, te trachten voorbij te geraken, en anderzijds zoveel mogelijk van het hele systeem opnieuw te topograferen.  In de rand van dit alles zouden nog enkele andere grotten op het massief worden verder geëxploreerd, en uiteraard nog worden geprospecteerd.

Na de initiële portage, het opzetten van een hoogtekamp en het equiperen van de Pozo Ibarra, die we als ingang tot het systeem zouden gebruiken, werden in de grot twee verschillende bivaks ingericht: "Kamp 1" op -500 m; Kamp 2 op -600 m, zowat 1 kilometer verder en na een reeks van lange "voute-mouillantes".   Kamp 1 was de thuisbasis van de topoploegen, Kamp 2 van de ploeg die de terminus zou aanvallen.  Elk kamp bood plaats aan twee personen.  Het hoogtekamp bood plaats aan 6 personen.   Een complexe en strikte planning was noodzakelijk om de bezetting van de 3 kampen ten allen tijden te garanderen, doch een "overboeking" te voorkomen.  Topoploegen gingen voor twee dagen ondergronds, de fond-ploegen voor drie dagen.

Resultaat van de "fond-ploegen"

Rudi in het door ons ontdekte réseau nabij de terminusDe eerste ploeg (Paul/Rudi) stelde eerst het bivak op, na het urenlang vlak maken van een minuscuul platform temidden een éboulis.  Vervolgens werd de grotradio opgesteld en in samenwerking met de oppervlakteploeg correct afgeregeld. Daarna verifieerde ze de enorme instorting waarop de grot abrupt eindigt.  De instorting is extreem instabiel, en de blokken liggen wel 30 meter hoog.  Paul riskeerde er een paar uur zijn leven in, maar ondanks de hevige tocht die wel de weg schijnt te kennen, was geen enkele passage te bespeuren.

De tweede ploeg (Mark/Karl) ging op haar beurt nog eens neuzen en vond nabij de "trémie" een omhooglopende schacht, echter enkel artificieel te beklimmen.  Deze ploeg topografeerde vervolgens het hele stuk vanaf de fond tot Kamp 2.

De derde ploeg (Rudi/Paul) klom deze schacht artificieel uit.  Het was een hachelijke onderneming, wegens de brokkelige rots en de koude omgeving.  De klim gebeurde met een Ryobi-boormachine (op benzine) wat de zaken niet vereenvoudigde!  Op +21m werd dan, onverwacht, een horizontaal niveau aangetroffen (de schacht loopt nog tientallen meters verder omhoog!).   Het betrof een fossiel réseau, geconcretioneerd en met een stevige tocht. Hierin werd 's anderendaags een hele dag lang getopografeerd en geëxploreerd, zonder "het grote vervolg" echter te vinden.  Verbazend was de vaststelling dat een deel van dit réseau in een duister verleden reeds was bezocht, door maximaal 1 persoon, die in dezelfde put als degene die wij waren opgeklommen, op slechts 5 meter hoogte een "venster" had gebruikt dat ook toegang gaf tot dit stelsel.  Echter, het grootste deel had deze persoon duidelijk gemist, want dat bevond zich achter een weinig evidente, smalle passage.    De laatste dag werd dan nog een marathon-toposessie gehouden,  waarbij het hele stuk vanaf Kamp 2 tot voorbij de voute-mouillantes werd ingeblikt.

De vierde en laatste ploeg (Mark/Tom) deed nog een serieuze poging in de nieuwe réseau boven de fond, vond er nog 50 m bij, maar zag ook nergens een evident vervolg, ondanks de duidelijke tocht.  Deze ploeg ontmantelde het bivak vervolgens.

Het nieuwe stuk meet zowat 420 m, waarvan 320 m getopografeerd zijn, en waarvan minstens 300 m "première" is.  Het gaat de oude terminus duidelijk voorbij, over zo'n 80 meter, en loopt in de goede richting, met goede tocht in stroomafwaartse richting.  Enig probleem: we zitten 30 meter te hoog, en alles wordt er smaller en onstabieler...  Toch blijft er een realistische kans om, mits wat desobstructiewerk, in deze zone het vervolg van het Systeem van Anialarra te ontdekken!

Resultaat van de topoploegen

Ovoorstelbaar: compleet skelet op -450 meter!Diverse topoploegen wisselden elkaar af (zowel twee- als ééndaagse tochten) om een maximum te hertopograferen. De gehele hoofdrivier, vanaf Pozo Ibarra tot de fond, werd ingeblikt.  Ook werd een flink stuk in stroomopwaartse richting gevorderd, en wel tot aan de verbinding met de AN3 (Pozo de Frontenac).  In totaal werd zowat 4 km opgemeten.  Tijdens deze tochten werd nog een zeer gedecoreerde zijgalerij ontdekt, Galerie du Squelette, 150 m lang.  Verbazingwekkend was de vondst van het volledige skelet van een vrij groot dier (formaat van een kat).  Het blijft een raadsel hoe dit dier de val in zowat 350 meter putten heeft overleefd, want het is met stellige zekerheid niet door de rivier aangevoerd.


Verwerken van de tientallen topo-blaadjesActueel is er zowat 6,3 km van de naar schatting 10,3 km opnieuw getopografeerd (het grootste werk is nog het hertopograferen van de 3 andere ingangen: Pozo Estella, Pozo de los Acuarios en Pozo de Frontenac...).  De resultaten zijn verbluffend.  De grot is geen -711, maar eerder -648 m diep. Het stroomopwaartse stuk van de grot wijzigt dramatisch, ten opzichte van de oude collage van enerzijds de Spaanse topo uit de jaren '70; anderzijds de topo van de Equipe Spéléo de St. Nicolas (1986). 

 

Overige resultaten

  • AN534-Pozo del Eclipse: vorig jaar ontdekt.  Verder geexploreerd en getopografeerd.  De grot stopt op -134 m diepte.  Een grote zaal (zowat 60x35m) kenmerkt deze grot.
  • AN546-Pozo Georges: explo + topo; -85 m;einde op blokken.  Zeer hoog gelegen (2279m).  Het potentieel en de sterke tocht rechtvaardigen een desobstructie.
  • AN542: verticale grot, einde op -77m op ondoordringbare passage, echter geventileerd.
  • A4: Na desobstructie op -5, vervolg met einde in zaal op -52m.
  • AN546-Pozo del Arco: vorig jaar ontdekt, zeer felle tocht.  Na diverse desobstructies werd een voorlopige einde bereikt in een zaaltje en een nauwe meander. Te vervolgen.
  • Diverse andere putten en grotten werden afgedaald, tot dieptes van -50 à 60 m, met in 3 gevallen zicht op een duidelijk vervolg, echter kleine desobstructiewerken noodzakelijk...

Grotradio's

Tot slot kunnen we nog met enige fierheid een wereldprimeur aankondigen. Onze twee huis-techneuten Herman Jorens (Avalon) en Erwin Lokhorst (Speleo NL) zijn reeds jaren met grotradio’s bezig en sleutelden een 4-tal “Heyphones” ineen ); maar dan een uitvoering die niet alleen veel performanter was dan het originele Engelse ontwerp (gaat door minimum -500 m rots), maar vooral speciaal gericht was op een expeditie als deze.

Vanop 600 m diepte: "Welk weer is het daarboven?"Het probleem met draadloze grotradio’s is immers dat

1) de radio aan de oppervlakte zich min of meer boven de ondergrondse moet bevinden, kwestie van de afstand zo klein mogelijk te houden. Zeker op grote diepte (bij ons zat er 400 m rots tussen!) is dit van belang. Echter, in grote grotsystemen komt het er dan op neer dat de oppervlakteradio ver van de ingang staat, midden in de “pampas". In ons geval 3 km van het oppervlaktekamp en de ingang van de grot.

2) deze oppervlakteradio moet bediend worden door een operator. Aangezien bij ons een stevige naderingsmars van 2 uur door chaotisch terrein nodig was om aan de radio te geraken, was het onmogelijk om op een soepele manier te communiceren.

Na menige nacht (week? maand?) zwoegen kwamen onze ontwerpers op de proppen met een soort interface, een stuk elektronica dus dat de rol van operator overnam en meer nog, de grotradio met een draagbare VHF-radio connecteerde. Het indrukken en loslaten van de microfoons van beide toestellen was niet meer nodig en werd door de interface gestuurd. Deze VHF radio straalde alles door naar enerzijds het hoogtekamp, anderzijds de camping (18 km verder en 1500 m lager gelegen!) en naar het skistation.De radioverbinding, schematisch

Concreet kwam het erop neer dat de hele zwik midden in de pampas werd geïnstalleerd, voorzien van een accu, zonnepaneel en grote antenne, en vervolgens twee weken werd achtergelaten om aldus volledig autonoom te functioneren. Na de initiële afregeling en het verhelpen van enkele problemen, functioneerde alles pico-bello. Elke avond om 21u kon de ploeg van het -600m bivak glashelder praten met het hoogtekamp, met mensen in het skistation, terwijl ook de camping meeluisterde.

"En, is het lekker koud daar beneden??"Ik kan U verzekeren dat het fantastisch is om, als je 3 dagen onder de grond zit in een crue-gevoelig systeem, elke avond het weerbericht te kunnen horen, een babbel te maken met je vrienden, de kindjes gedag te kunnen zeggen, en te zeggen wat je ondergronds hebt gedaan of gevonden. Het rendement van de ploegen verbeterde fors, daar de aflossende ploeg niet meer moest wachten tot de vorige ploeg uit de grot was om te weten wat voor materiaal ze moesten meenemen of zo...

Voor zover wij weten was dit de eerste keer dat op dergelijke manier is gewerkt, en we zijn blij dat dit historisch gebeuren op het al even historisch PSM-massief heeft plaatsgevonden. Het bewijs is geleverd dat grotradio’s meer zijn dan gadgets die bij een speleo secours worden gebruikt. Ongetwijfeld zal zulke “doorschakel-functie” in de toekomst de standaard worden bij de grotradio’s (bv. de Heyphone of de Nicola) en leiden tot een veel ruimer gebruik ervan.

Langs deze weg wil ik nogmaals Herman en Erwin danken voor hun inspanningen, vakkennis en vernuft, en ook Mario voor de VHF radio-communicatie.


Besluit

Al bij al een geslaagde expeditie, niet in het minst vanwege het schitterende weer!  Ons werk zit er nog lang niet op, zowel in het Systeem van Anialarra als aan de oppervlakte is er nog voor jaren werk.  Men zal ons daar ongetwijfeld terugzien!

Klik hier voor het verslag van de "Mini-expeditie in oktober 2000"

Tot slot danken wij de Berghut te Hamme, voor het ter beschikking stellen van tenten (1 x Northface, 1 x Ferrino, 1x Fjalraven)

Back Omhoog/Up Next

 

Contacteer/contact us:  SC Avalon vzw
Privacy beleid: Wij maken gebruik van externe advertentiebedrijven om advertenties weer te geven wanneer u onze website bezoekt. Deze bedrijven gebruiken mogelijk informatie (niet uw naam, adres, e-mailadres of telefoonnummer) over uw bezoek aan deze of aan andere websites om advertenties weer te geven over goederen en services waarin u wellicht geïnteresseerd bent. Als u hierover meer informatie wenst of als u wilt voorkomen dat deze bedrijven deze informatie gebruiken, klikt u op deze link: http://www.google.nl/privacy_ads.html